HER HAKKI MAHFUZDUR

Kar

2012-02-18T22:20:00.003+02:00

Çıldır Gölü - Kars / 022012

Fon Müziği: Your Ghost - Kristen Hersh & Michael Stipe

Balkanika

2012-02-01T00:00:00.002+02:00

Ohri 012012

Fon Müziği: Space Oddity - David Bowie

01012012

2012-01-01T17:50:00.003+02:00

Fon Müziği: Tezatlar Kitabı - Kesmeşeker

31122011

2011-12-31T17:18:00.003+02:00

Fon Müziği: Medicine - Tindersticks

16½ 122011

2011-12-17T16:05:00.004+02:00

Fon Müziği: Atlar Dönmedi - Kesmeşeker

Lodos / Poyraz

2011-12-10T19:15:00.007+02:00

Sabah Lodos, öğleden sonra Poyraz...

Böyle günlerde ağrımasın da ne yapsın başım? Böyle günlerde elimi, kolumu, bacağımı unuturum. Oradan oraya yürüyen bir baş olurum. Ağrıyan... Omuzlarımın üzerindeki baştan ibaret olurum. Ağrıyan...

Sabah Lodos, öğleden sonra Poyraz...

İstanbul’un rüzgarlarını ezbere bilirim ben. Bir de balıklarını. Bu mevsimin balığı ne sorun hadi, hemen söyleyeyim. Hamsi, İskorpit, Kefal...

Sabah Lodos, öğleden sonra Poyraz...

Böyle günlerde pek huysuz olurum ben, baştan söyleyeyim. ‘‘Canım’’ deseler, ‘‘Canın çıksın’’ anlarım. Havadan nem kaparım. Bazen de basbas bağırırım. Bağırdıkça şiddeti azalır sanki rüzgarın.

Sabah Lodos, öğleden sonra Poyraz...

Lodos, sinsidir biraz. Kandırır adamı. Gülümser önce kocaman, sonra nefesini çalar içinden. Senin ruhun duymaz. Soğuk gecelerde herkesten sıcacık nefesini çalar Lodos. Hiç utanmaz, arlanmaz. Vapurlar demir alamazlar, onun umurunda olmaz. O üfler, üfler, üfler... Sonra oturur ben ne yaptım diye bir de ağlar. Dedim ya sinsidir Lodos, ona hiç güven olmaz.

Poyraz'ın öfkesi saman alevi gibidir ama yamandır da hani. Bir hışım ağaçları soyar, gözünü budaktan sakınmaz. Eskimiş panjurları yerinden oynatır, antenleri söker atar çatılardan. Sonra bir de şemsiyelere düşmandır. Hakkını yememek lazım, çok merttir ama Poyraz. Sözüyle özü birdir. Adama hiç madik atmaz.

Sabah Lodos, öğleden sonra Poyraz...

Fon Müziği: Je ne veux pas travailler - Pink Martini

Çizgi

2011-12-07T20:22:00.002+02:00

Gecenin kör saatinde bir kabustan uyanmışsam, yataktan çıkar çıkmaz önce aynaya bakıyorum. Ne bir bardak su içiyor, ne de yüzümü gözümü yıkıyorum. Önce doğru aynaya... Beni uyutmayanı arıyorum yüzümde, en çok da gözlerimde. Aksiyle konuşan bir yüzüm var. Şanslıyım bence. Önce gözlerime baktım. Baktım, baktım yine baktım. Sonra boynuma kaydı gözlerim. Bazı kadınların boynunda gördüğüm o enlemesine tek çizgiyi aradım. Aradım, aradım, bulamadım. O sakin, evcimen, kendi halinde çizgi benim boynumda yok. Etine dolgun boyunlardaki, o yumuşak, o enlemesine çizgi yok bende. Gecelerdir karabasanlarla tek başına savaşan ben, tek başına bir suçlu aramalı mı karar veremedim. Suçlanacak biri varsa, önce işe kendinden başlamalı ya hani insan. Başladım ama bitiremedim. Olmayan bir çizgiyi suçlamak hangi sorunu çözer ki bilemedim. Aynada boynuma baktım, baktım, baktım... O sıcak, yumuşak, evcimen, o enine tek çizgiyi aradım. Aradım, aradım ama bir türlü bulamadım...

Fon Müziği: Hunger Strike - Pearl Jam

01102011

2011-10-01T17:11:00.002+03:00

'' Bir şey yap. Güzel olsun.. Çok mu zor ? O vakit güzel bir şey söyle. Dilin mi dönmüyor ? Öyleyse güzel bir şey gör veya güzel bir şey yaz. Beceremez misin ? O zaman güzel bir şeye başla. Ama hep güzel şeyler olsun. Çünkü: 'Her insan ölecek yaşta'...''

Şems-i Tebrizi

Fon Müziği: Everything Will Flow - Suede

Hafif

2011-09-19T16:55:00.003+03:00

Ar.sf.
1. Tartıda ağırlığı az gelen, yeğni, ağır karşıtı. 2. Güç veya yorucu olmayan, kolay: Hafif bir iş. 3. Ağırbaşlı olmayan, ciddi olmayan, hoppa: Hafif bir kadın. 4. Miktarı az, sindirimi kolay (yiyecek): “Onlar da akşam yemeğini pek hafif yerlerdi.” -S. F. Abasıyanık. 5. Kalınlığı veya yoğunluğu az olan: “Dışarıda yanan lambanın aydınlığıyla burası hafif bir karanlık içindeydi.” -M. Ş. Esendal. 6. Etkisi az olan, sert karşıtı: Hafif bir içki. 7. Önemli olmayan: Hafif bir ceza. 8. Çok dik olmayan (sırt, yokuş): “Hafif bir meyilden indik.” -H. R. Gürpınar. 9. Gücü az olan, belli belirsiz: “Yaprakların hafif iniltisi içinde, çalılıklar arasından geçerek de-nizaltının demir attığı koya doğru yaklaşıyoruz.” -E. M. Karakurt. 10. Sıkıntısız, ferah, rahat: Kendimi bugün çok hafif hissediyorum.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Lilac Wine - Jeff Buckley

Yaz Bitti

2011-09-18T10:35:00.002+03:00

Fon Müziği: Je Ne Veux Pas Travailler - Pink Martini

Denizden...

2011-09-12T01:51:00.002+03:00

Ben orada öylece durdum. Canım istemedi yola devam etmek. Gidebilirdim de, kalabilirdim de. Durdum. Kaldım. Devam etmemdi herhalde beklenen ama edemezdim. Devam etseydim bile bile can yakardım. Birinin canını yakardım, kendimden eksilmesem de, birinin eksilmesine sebep olurdum. Bir şeyin sebebi oluverirdim. Ben orada öylece durdum. Sessiz bir selam çaktım denize, içimdeki yola çıktım. Sonra vardım kendime. Neyim varsa söyleyecek söyledim. Kendime. Bilmediğim şeyler değildi elbette. Bile bile, ben, işte o hayatta, ancak bu kadar oldum.

Fon Müziği: Hiç Canım Yanmaz - Bülent Ortaçgil

Mavi

2011-08-24T20:38:00.003+03:00

Fon Müziği: Denize Doğru - Bülent Ortaçgil

YALOS / ΥΑΛΟΣ

2011-08-19T16:30:00.002+03:00

Fon Müziği: Miracle Worker - Super Heavy

Sabah

2011-08-10T11:20:00.002+03:00

Ar.
a. (saba:hı) 1. Sabah ezanı. 2. Sabah namazı: Sabahı kıldım. 3. zf. Sabahleyin: “Her sabah, şimdi limanda demirli duran bu gemide uyanacaklardı.” -Halikarnas Balıkçısı. 4. zf. Güneşin doğduğu andan öğleye kadar geçen zaman: Bütün ev işlerini sabah bitirdim.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Don't Forget - Hindi Zahra

05082011

2011-08-05T13:01:00.003+03:00

Fon Müziği: Let Me Go - Erik Truffaz feat. Sophie Hunger

Otitis Externa

2011-08-02T14:50:00.004+03:00

tatil Ar. ta¤µ³l
a. (ta:til) 1. Kanun gereğince çalışmaya ara verileceği belirtilen süre, dinlenme: “Gel gelelim berberlere karşı haksızlığımız şu hafta tatili işinde bile kendini gösteriyor.” -N. Hikmet. 2. Okul, meclis, adliye vb. kuruluşların çalışmasını durdurduğu veya kapalı bulunduğu dönem: “Yakında dönmesi lazım. Sömestir tatili sona eriyor.” -A. Ümit. 3. Eğlenmek, dinlenmek amacıyla çalışmadan geçirilen süre: “Beni tatili geçirmek üzere evlerine davet ettiler.” -S. F. Abasıyanık.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Summer Sun - Texas

Temmuz'da...

2011-07-24T16:43:00.004+03:00

Fon Müziği: You Know I'm No Good - Amy Winehouse

Teğet

2011-07-12T01:37:00.006+03:00

‘‘... Buralarda Temmuz sıcak olur. Sıcakla derdim yok. Soğuğa dayanamam asıl ben. ‘‘Sıcak memleketlerden gelmişiz,’’ derdi dedem, ‘‘ Sıcak memleketlerde her şey daha gerçek olur.’’
Anlamazdım tabii o zamanlar ne dediğini. Daha doğrusu gerçeğin bu denli nadir bulunan bir şey olduğunu bilmezdim. Bacak kadar çocuk nereden bilsin!
Şimdi de pek bir şey anladığımı söyleyemem, hatta daha çok şeyi anlamıyorum artık. O kadar da değil, anlıyorum tabii canım bazı şeyleri. Yani, eh işte, biraz.
Ama kalabalık caddelerdeki insanları anlamıyorum mesela, TV’de haber sunan o kadını hiç anlamadım, gece gündüz çalışıp mortgage’la ev, hep daha büyük bir ev alanları anlamıyorum, artık sevmedikleri kadınlarla / adamlarla kalanları da. Sonra gidenlerin neden gittiğini anlamam da mümkün değil. Ama en çok gitmek isterim ben, hep. Anlamadığımı bildiğimden olsa gerek.
Seni anlamadım bugün mesela. Bence elimi tutabilirdin. Korkmana gerek yoktu. Elimi tutsaydın bırakmazdım. Soru filan da sormazdım. Güzel gülümsüyorsun çünkü. Senin için iyi, ben bildim.
Uzun zaman önce söz vermekten vazgeçtim. Sana da söz veremezdim ama tutardım elini, bir süre... Zaman izin verdiğince... Zamanı da anlamıyorum, bak! Kindar bence. Geçiyor ki biz bilelim kıymetini. Dedim ya pek bir şey anlamıyorum ben, şimdi sana yalan söylemeyeyim.
Ara sokakları anlıyorum sanki biraz. Senin hep geçtiğin bir ara sokak vardır elbette ama ben hiç öğrenemeyeceğim. Benim sokağım güzel, buyur gel, beklerim. Selamsız adım atamazsın. Herkes herkesin halinden anlar. Bu gece mesela köşedeki bakkaldaki çocuklar meyve suyu şişesinin içine cin doldurmuşlar, önlerinden geçerken beni içeri çağırdılar, elime bir plastik bardak tutuşturdular. ‘‘İçmeyeceğim’’ dedim, fena bozuldular. Baktım olmayacak, oturdum içtim. O küçük taburelerden birine oturdum, içtim. Bir de sigara yaktım. Bakkala giren şık giyimli kadın bana tuhaf tuhaf baktı. Ben de şıktım. Senin için bugün yeşil elbisemi giymiştim. Kedi maması ve sigara aldı kadın. Çocuklar onu davet etmediler. Bana kalırsa o da bir iki tek atsa iyi olurdu. Bana tuhaf tuhaf baktı. Baksın canım, ne var? Tuhaf bakışlara alışalı çok oldu. Ne bileyim tuhafım ben de herhalde biraz.
İşte bu yüzden elimi tutabilirdin bugün bence. Ben bir şey demezdim. O derdi herhalde. Ee tabii, onunsun neticede. Arabanın ruhsatı da onun üzerinedir. Evin tapusu? Belki... Gömleklerini o ütülüyordur herhalde. Yok, o işleri sizin için yapan biri vardır, değil mi? Ben ütü yapmayı sevmem. Aman, boş ver şimdi bunları. Ama sen bugün elimi aslında tutmak istedin, biliyorum. Onu anladım. O gün de yanımda dururken, hani ayakta durduğumuz gün, o adamla konuşurken sen, yanımda kalmak istedin. Orada gerçektik biz. Sen yanımda kalmak istedin. Yeterince değil ama istedin. Belki de beceremedin. Yok, kızmadım. Neden kızayım? Senin verilmiş sözlerin var, belki ödenecek taksitlerin. Neticede var her şeyin bir öncesi, bir sonrası. Sonrasında karşılaştık biz. Teğet geçtik birbirimize demek daha doğru. Dert etme, bana çok sık olur bu...’’

Fon Müziği: The Water - Hurts

28062011

2011-06-28T22:57:00.004+03:00

Çok eğlenen insanlardan oldum olası korkarım. Hani bir eğlence mekânında en yüksek sesle gülenler, suratlarında kocaman gülümsemelerle dans edenler, oraya buraya, herkese selam verip duranlar var ya, onlardan. Bir de çok samimi ve ilgili insanlardan. Kısık gözleri ve kadife sesleriyle 'Nasılsın' diye soranlardan. Keyfim kaçıksa, daha genç yaşlardayken, 'Sana ne' diye cevap vermişliğim vardır bu insanlara. Yaş ilerledikçe daha bir humanist mi politik mi olunuyor karar veremedim. Artık yapmıyorum öyle şeyler.
Uzuncadır görüşmediğim biri aradı bugün, o kadar gerçekti ki 'Nasılsın'ı, anlattım her şeyi. Bir yerlerden duymuş. O da bana anlattı. İyi günlerde görüşmeye söz verdik. İkimizin de iyi günden ne anladığımız şu sıralar o kadar belli ki.
Tek çocuk olmak maharet ister. Adama çok şey öğretir. İlk öğrendiğin de kendini eylemektir. Ustasıyım. Zaman zaman dirençten kaybetsem de, onca yıldır öğrendiklerim neticesinde biliyorum ki bu işin başka yolu yok.
Yapmam gerekenlerin hiçbirini yapmadığım için hâlâ suçluluk duyuyor olmam neyin nesi, bir tek onu anlamadım. Hiçbir şey yapmamak oysa ki şu sıralar en çok benim hakkım değil mi?

Fon Müziği: Moonlight Sonata - Marcus Miller

2905/01062011

2011-06-01T17:55:00.002+03:00

Fon Müziği: Kind and Generous - Natalie Merchant

Sekiz / 8

2011-05-22T20:14:00.003+03:00

Fon Müziği: Patience - Guns'n'Roses

Tadilat

2011-05-14T22:28:00.004+03:00

Ar.
ç. a. (ta:dila:tı, l ince okunur) Değişiklikler.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Perfect Day - Lou Reed

05052011

2011-05-05T17:04:00.003+03:00

Fon Müziği: These Boots Are Made For Walking - Nancy Sinatra

Mayıs

2011-05-01T20:25:00.003+03:00

Fon Müziği: Human Touch - Bruce Springsteen

Bugün

2011-04-27T01:00:00.003+03:00

a. 1. İçinde bulunulan gün: “Yarın bugünden o kadar da farklı olmayacak.” -E. Şafak. 2. İçinde bulunulan çağ, zaman: “Masalların yıllarca uzakları gösteren büyülü aynasına bugünün çocukları dudak bükerler.” -N. Hikmet. 3. zf. İçinde bulunulan gün içinde: “Dün hastanedeydik, bugün işimizin başındayız.” -A. Ümit.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: I Want You - Elvis Costello

22042011

2011-04-23T22:27:00.006+03:00

Görgüsüz ihtişamları ile ğöğü delmeye yeltenen binaların arasında, küçücük kendi halinde bir bina. En azından dışarıdan öyle gözüküyor. Kendi halinde, sessiz sakin.
Dersten çıktıktan sonra, öğle yemeği yerken üzerimize vuran ve bizi neşelendiren güneş kaybolmuş.
En sertinden bir poyraz esiyordu. Üşüdüm. Çok. İçmemem gereken sigaraların birini söndürüp diğerini yakarken titredim soğuktan. ‘Paltomu giymeliydim’ diye kızdım kendime. Bilemezdim ki. Nereden gelirdi ki aklıma. Isınmak için biraz yürümeye karar verdim. Amaçsızca şehrin en kalabalık caddesinde adımlarımı takip etti ayaklarım. Neden bilmiyorum ama sola döndüm. İki katlı belediye otobüsleri dizilmişti. Otobüsün en arkasında oturan adam, benim babam. Hemen gördü beni, hızlı adımlarla otobüsün önüne doğru yürümeye başladı. Babamla biraz ısınmak için kendimi otobüse attım. Bundan bir kaç yıl öncesine kadar aklıma gelmezdi. Huzur aradığımda babamı görmek, varlığına sevinmek düşündüğüm şeyler olmamıştı hiç. Babamdı işte hepsi o. Epeydir babam bundan çok fazlası.
‘‘Hayırdır,’’ dedi babam. ‘‘Çok üşüdüm’’ dedim. ‘‘Ne yapıyorsun’’ diye sorunca anlattım her şeyi. ‘‘Yapma ya’’ dedi. Her çok üzüldüğünde söylediği. ‘‘Çok genç daha’’ dedi. Keşke genç olmak kolaylaştırsaydı her şeyi. Evet ama çok genç daha. Yeni baba, eski oğul. Babasını uğurlarken kendini unutan oğul. O çok genç daha.
‘‘Birazdan hareket edeceğiz’’ dedi şoför. Anlattıklarımı duymuştu. İndim otobüsten. Babam el salladı. Sarılsaydım babama keşke diye düşündüm. Sonra içtiğim sigaralar geldi aklıma, sarılsaydım anlardı. Bir gün önce kısacık kestirdiğim saçlarımın arasında gezdirdim ellerimi. Saçlarım bu kadar kısa olmasa bu kadar üşümezdim belki. En çok boynum üşüdü. Köşedeki markete girdim bu sefer. Üşürken neden zaman bir türlü geçmez ki? Telefonum elimde, çalsın diye bekledim. Arayamıyordum ki ben. Arasam da açamazdı ki telefonu. O binanın içinde o hariç hepimizin bildiği bir senaryo uyarlanıyordu hayata. Çok uzun sürdü ama. ‘Direndi mi acaba’ diye geçti aklımdan. Aklımdan geçenleri durdurmak istiyordum. Geldikleri yere gitsinler aklımdan geçenler! ‘Ya direndiyse, ya zorlamaları gerektiyse, ya A tüm bunları gördüyse?’
‘‘Ne aramıştınız’’ dedi 20’li yaşlarında bir kız. ‘‘Bakıyorum,’’ dedim, ‘‘Bakıyorum sadece.’’ Sadece bakıyordum gerçekten de. Bir film izler gibi, bir hayatı izliyordum son beş gündür. İzliyordum sadece. Hiçbir şey gelmiyordu elimden. Kızdan utandım. 6’lı bir su bardağı seti ilişti gözüme. 7 TL. Bardakları alıp kasaya doğru yürüdüm. Kasiyer kız ne kadar neşeliydi öyle. Yan kasadaki çocukla flört ediyordu. Kocaman gülümseyerek, ‘‘Promosyonumuz var,’’ dedi, ‘‘Bu bardakları alanlara bu kâse hediye.’’ ‘‘Olur’’ dedim. Zorladım kendimi ama gülümseyemedim. Özenle poşetlere koydu kız bardakları ve kâseyi. Teşekkür edip çıktım marketten. Bu hava neden hâlâ kararmamıştı? Rüzgar hâlâ hoyrattı. Telefonum çaldı. Arayan A’ydı. Ağlıyordu. ‘‘Neredesin?’’ dedi. ‘‘Dışarıdayım’’ deyince, ‘‘Ben çıkıyorum şimdi’’ dedi. Çıkmadı ama bir türlü. Bekledim. Üşüdüm. Bekledim. Gözümü kapıdan ayırmadan bekledim. Uzun boylu, ince hoş bir adam çıktı kapıdan. Son derece şık. ‘Bu oydu herhalde’ dedim içimden. Öyle bir edası vardı. Bozuk şeyleri düzelten, tamir eden adamlar gibi yürüyordu. Hızlı adımlarla çıktı bahçeden. Hızla uzaklaştı. Hayata karıştı. Ben durdum. Bekledim. Üşüdüm. Hava nazlı nazlı kararıyordu. Takvimlere inat bir rüzgar esiyordu. Gözüm otoparktaki tanıdık arabaya takıldı. Yamuk yumuk park etmiş arabaların arasında seçiliyordu. Bu arabayı park edenin o olduğunu biliyordum. O hep böyle yapardı. En düzgün olanı yapardı. O hep en düzgün olanı yapardı. Uykusuz gecelerin sabahında hepimiz perişan gözükürken o hep pırıl pırıldı. Neşesi hep yerindeydi. O hep en düzgün olanı yapardı. Yapmaya çalışırdı. Sanki hiç defosu yoktu.
Binanın kapısında beliriverince A, ne yapacağımı şaşırdım. ‘‘Bıraktım, 10 gün burada kalacak. İyi olanı yaptım değil mi?’’ diye sorunca boşalıverdi yaşlar gözlerimden. Onların da dayanacak gücü kalmamıştı. ‘‘Evet,’ dedim, ‘‘En doğrusunu yaptın. Her şey geçecek.’’ Kelimelere muhtaçtım. Bir tek onlar inandırabilirdi beni söylediklerime. İnanmalıydım kendime.
Dergiler aldı, kitaplar, kağıt aldı. Kalemler aldı. Sigara, çikolata aldı A. Bir liste vardı elinde. O okuyordu ben söylediklerini market arabasına dolduruyordum. Bir Cuma akşamıydı. İnsanlar Cuma akşamlarını satın alıyordu. Biz ise listede ne yazıyorsa onu. Hepsini tek tek aldık. Bıraktık ona. Şehrin ortasındaki bu inanılmaz güzellikteki bahçede durdum. A’nın ondan gelecek notu beklemesini bekledim. Üşüdüm. Bekledim. Komik şeyler yazıp göndermişti. ‘‘Elbirliği ile beni buraya da getirdiniz ya, çıkınca çok güleceğiz.’’ yazmıştı. Güleceğiz değil mi? Bu olan bitene güleceğiz. Anımız mı olacak bu şimdi bizim? Anılarımdan sıkıldım. Anılarımın herkesinkine benzemesi için çok mu geç kaldım?

Fon Müziği: The Man Who Sold the World - Nirvana

16042011

2011-04-16T10:31:00.004+03:00

Hani demiş ya şair, ben kurdum, ben büyüttüm ama sevemedim bu şehri diye, onun gibi bir şey. Uzuncadır düşündüğüm. Bunu da ben yaptım kendime, ben izin verdim, ben büyüttüm ve işte ben de onu sevemedim. Pek şairane!
Vesile oldu ama sağolsun. Bu sefer başka türlü sevdim. Sessiz, sakin, en kolayından bir benzetme ile, yağmurlu bir Pazar sabahı gibi işte. Ya da nasıl desem? Bu sefer demesem de olur. Hatta ben demesem, hiçbir şey demesem.
Suçluluk duyduğumu söyleyemeyeceğim. Hiç duymadım ki, nasıl olduğunu bileyim. Bildiğim canını yakmadım ben kimsenin, eğriye doğru demedim, mesela hiç – mış gibi de yapmadım. Eyvallahım yoktur, tamam, doğru. Belki bir tek suçum budur benim. O da malum suçtan ne anladığına bağlı.
Şunun şurasında kaldı kısacık bir zaman. Çıkıp gidecek benden, başkalarının kiri. Öyle derken buldum ben kendimi. Kendi kendime...İçim rahat, kendim gayet de kendimde...

Fon Müziği: Olanla Olunmaz - Büyük Ev Ablukada

Ameliyat

2011-03-25T13:29:00.002+02:00

Ar.
ç. a. (ameliya:tı) 1. tıp Hasta üzerinde tedavi amacıyla uygulanan kesme ve dikme işlemi, cerrahi müdahale, operasyon. 2. esk. İşler, faaliyetler: “Enkazın kalkması üç dört günlük ameliyata muhtaç.” -H. R. Gürpınar.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: İstanbul - Ete Kurttekin

Hayal / Gerçek

2011-02-10T20:57:00.002+02:00

Fon Müziği: Ai Ga Bani! - Ali Farka Toure & Toumani Diabate

4

2011-01-19T23:12:00.003+02:00

Fon Müziği: Sari Gyalin - Kardeş Türküler

Yavaş Yavaş

2011-01-16T19:15:00.009+02:00

zf. 1. Yavaş bir biçimde, ağır ağır, adım adım, aheste aheste, aheste beste, sepil sepil: “Yaptıkları işin akışından, gözleri yavaş yavaş ışıklarını buluyor, ruhlarının başıboş heyecanı duruluyor, çerçeveleniyor.” -N. Hikmet. 2. Azar azar. 3. Gitgide: “Ama bu yeni şiir, yavaş yavaş yayılıp birçok kimse tarafından da tutulunca iş değişti.” -O. V. Kanık.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Dibine Kadar - Duman

Apartman

2011-01-10T19:15:00.004+02:00

‘‘Bu kavga bitmez ama ömürler bitiyor!’’ diye bağıranın kendim olduğuna inanmakta güçlük çektiğimden yüzümü göstermedim, gösteremedim. Televizyonun mavi ışığında kağıt okumaya devam ettim. Onlar da kavga etmeye devam ettiler. Yarın gece kuvvetle muhtemel yine edecekler.
‘‘Ama sen bana yalan söyledin!’’ deyip duruyor kadın. Adamın sesini duymuyorum. Hep kadın bağırıyor. Adam ya hakikaten suçlu ya da kadının yorulmasını bekliyor. Adamın umurunda da olmayabilir tüm bu olan biten. O çoktan başka bir hayat yaşıyor bile olabilir.
‘‘Bu er kişilerde sık rastlanan bir durum,’’ desem mi kapıyı çalıp diye geçmedi değil aklımdan. ‘‘Yorma kendini, söylemişse yalanı ve sen bundan tiksindiysen basıp gidebilirsin.Ya da çalarsın sepet havasını. Pazar sabahları kendi simidini fırından kendin alırsın hepi topu. Ama inan şu yaptığının hiçbir faydası yok.’’ demek istedim, tabii diyemedim.
Mahremleri neticede. Müdahale etmemeliyim!
‘‘Gitmek isteyen ama beceremeyen adamlar yalan söyler.’’ de demek istedim. Onu da söyleyemedim. Her söyleyemediğimi yazdığım gibi, bunu da yazdım gitti. Kadının yazdığımı okumayacağı kesin.
‘‘Yalan söylemiş işte ne var?!? Söylemiş, yalan... Zaten büyük olasılık salon koltuk takımını alırken de yalan söylemiştir. Bu daireyi kiralarken de. Başka türlüsü elinden gelmiyor olabilir. Ki bence kesin öyledir.’’ de demedim.
‘‘Adam yalan söylemişse gitmek istiyordur. Bırak gitsin de.’’ diyemedim. Sadece ‘'Bu kavga bitmez.'’ diyebildim.
Sonra adam ‘‘Yaşa be!’’ dedi. Galiba. Öyle bir şey duydum sanki. Bana demiştir, değil mi? Ama emin de değilim hani.
Sabah yine karşılaşacağız evden çıkarken. ‘'Günaydın’' diyeceğiz birbirimize. Bu sefer ben adamın yalan söylediğini biliyor olacağım. Onun ‘'günaydın’'ı da, benimkisi de başka tınlayacak.
Yarın akşam apartman toplantısına gelmezlerse, herkes onların ne çok kavga ettiğinden, adamın kadını aldattığından bahsedecek. Emin olacaklar adamın kadını aldattığından. Tek tereddütü olan kadın olacak. Yazın eve gelip giden esmer kadından şüphelenecekler. ‘‘Bir daha kavga ederlerse, polis çağıralım.’’ diyecek Madam A. H Hanım, ‘‘Yazık, daha gençler.’’ diyecek. Z Bey, ‘‘Ama olmaz ki, çocuklara kötü örnek oluyorlar.’’ diyecek patlayıp duran kanalizasyon borularından bahsettikten hemen sonra. S gülecek, ‘‘Apartmanda çocuk olarak bir tek benim köpekler var.’’ diyecek. Dakikalarca köpeklerinden bahsedecek. B Bey köpeklerin havlamasından şikayet edecek. ''Bu kadar da olmaz ki!'' diyecek takma dişlerini sıkarak. Ben susacağım.
Bir tek kadın bilmeyecek, herkes bilecek. Bunun kavgası hiç edilmeyecek. Kadın adama, ‘‘Herkes biliyordu bir tek ben bilmiyordum.’’ demeyecek. Benim kapımı çalıp ‘‘Sen de biliyormuşssun, neden söylemedin?’’ de demeyecek. Kadın bana hiçbir şey demeyecek. Apartman aidatlarına zam yapılacak, dış cephenin ne renk olacağına karar verilecek. Ben aidatımı ödeyip evime döneceğim.
Herkes bilecek, bir tek kadın bilmeyecek...

Fon Müziği: Neighbourhood - Space

Aritmetik

2011-01-07T21:59:00.004+02:00

Soldan say!
3,5,7...
İki kere sen
Bir ben eder mi?
Topla,
Çıkar,
Böl.
Yok, yok,
Ben değilim,
Bu denklemin bilinmeyeni.
Çarpanlarıma hiç,
Ayırmadım ki ben,
Kendimi.
Eşittir dedim,
Yazdım adını.
Karekökün bile,
Tam bir sayı etmedi.

Fon Müziği: Imik Si Mik - Hindi Zahra

Yeni Yıl???

2011-01-02T20:25:00.004+02:00

Ve olaylar filan gelişmedi. 2010’u 2011’e bağlayan gece, 38.6 ateşle ben yataktaydım. Başım çok ağrıdığından televizyonun karşısındaki koltuğa bile tahammülüm yoktu. Dansöz çıktıysa haberim olmadı.
‘Yeni yıla nasıl girersen öyle geçer’ diye benim adıma çok korkan herkes tarafından 12’ye 10 kala yataktan sürüklenerek çıkarıldım. 12’i 6 geçiyordu saate en son baktığımda. ‘Tamam hadi girmişiz yeni yıla’ dediğimi hatırlıyorum bir de. Gerisi flu.
Bir önceki geceyi de hatırlıyorum. Elinde şarap ve peynirlerle çat kapı gelmişti N. Derhal çilingir soframızı kurup, bir güzel meylenmiştik. Aynı günün sabahı Pangaltı’ya gitmiştim babamı görmeye. Dönüşte Tadal’a uğramıştım. Yılbaşı gecesi için mezeler almıştım. Sonra metroda G ile karşılaşmıştık. Doğduğum günden beri tanıdığım, on küsur sene önce İtalya’ya giden ve o günden beri hiç görmediğim G ile. Çocukluğumuzdaki gibi tasasız ve neşeli olacak 2011 diye kanaat getirmiştik.
Ateş neşeye sebep olmuyor! Lakin boğaz ağrısı tasaya birebir.
Sonra A ile şahane bir yemek yemiştik hatırladığım. Hediyelerimizi vermiştik birbirimize.
Sonrası yok. Sonrası 36 saat kadar eksik.
Bugun 2 Ocak. Hatta 3 Ocak’a şunun şurasında ne kaldı?! Ben yataktan az önce çıktım. Salonda küçücük çam ağacı duruyor. Sehpada kendime aldığım hediye, paketi açılmamış. Hemen yanında bizim evin yılbaşı klasiği; bir kutu vişne likörlü çikolata. Buzdolabında bir kaç meze. Acaba diyorum, acaba bu akşam mı girsem 2011’e? Ya da girmesem mi? Hintliler bahara doğru, Çinliler Ocak sonu, Şubat başı gibi girecekler yeni yıla. Ben de beklesem mi?
Ee tabii herkesin takvimi kendine...

Fon Müziği: Ben Mesafeyim - Saltuk

Simoom

2010-12-26T01:34:00.008+02:00

Gözleriydi sanırım beni en kırılgan yerimden yakalayan. Sonra elimi tutuşu. Öyle sıkı tutmuştu ki elimi o gece, hiç bırakmasa itiraz etmezdim.
Annesinin karnından çıkmamıştı o. Dört günlüktü annesi ile tanıştığında. Cangılın ortasında, tek başına...
Bir kız çocuğum olsun isterdim. 30 yaşıma kadar hiç aklıma gelmemişti. Sonra biyolojik saat çaldı. Uyandım. Daha anlamlı ne olabilirdi ki hayatta?
Anlamlarıma anlam katacak biri çıkmadı karşıma. Anlamsızlara takıldım kaldım. Sonra zaten parçalandım. Kendimi parçalarımdan yeniden yaptım. Bazıları hâlâ eksik. İşte tam o zaman ‘zor’ dediler. Hatta imkânsız.
Bir kız çocuğum olsun isterdim.Bana benzemesini isterdim. Kendi hatalarımı onda temize çekmeden büyümesini izlemek isterdim. Mürekkebin kokusunu seven, inceliklere inanan, ruhuna, aklına ters geleni reddeden, müdanası olmayan bir kız çocuğu... İnsana inanan bir kız çocuğum olsun isterdim.
İsterdim olmadı. Sonrasında çocuklarla arama bir mesafe koydum. Düşünüp taşınıp değil, belki de beni korumak için benden bağımsız tavır aldı aklım. Ben sonradan fark ettim. Bilemedim.
Sevmesine sevdim kız çocuklarını yine ama hep uzaktan. Dokunmadım hiçbirine. Kucaklamadım. Kokularını içime çekmedim. Kız çocukları ile aramda bir bağ olsun istemedim.
Ama bu sefer direnemedim. Avucumun içindeki o küçük kara ele direnemedim. Adı aşk bunun, daha önce hiç böyle bir şey hissetmemiştim.
Onu uyurken izledim, oynarken, gülerken, yemek yerken. İzledim. Hep izledim. Annesine sarılışını izledim, annesinin ona bakışını...
‘‘Biliyor musun’’ dedi annesi beni uğurlarken, ‘‘Sordu bana. Okuldaki çocuklardan duymuş. ‘Anne ben de senin karnından mı çıktım’ dedi. Zorlanırım sanıyordum ama kendiliğinden döküldü sözler dudaklarımdan. Ona karnımdan çıkmadığını, onu çok istediğim için kalbimden çıktığını söyledim.’’
Her şeyin bir hikâyesi vardır hep, çoğu zaman biz bilmeden usul usul biten giden. İşte bu hikâye benim nicedir en sevdiğim...

Kasım 2010 / Chennai
Fon Müziği: Out of Time - Blur

Meyhane Baskısı

2010-12-16T23:24:00.007+02:00

Manşette 'Yeni Bir Çift Göze İhtiyacım var' yazabilirdi pekâlâ. Fotoğraf olarak siyah güneş gözlüklerimle çekilmiş bir fotoğrafım kullanılabilir. Herhangi bir mahsuru yok. Tek şartım profilden olsun. Resim altında, adımın ve soyadımın yanında parantez içinde 36 yazardı. Yaşım. Mühim ya hani.
Manşet altında bir takım başka lüzumsuzluklar. İkinci sayfada gri hücrelerle ilgili bir yazı olabilirdi. Yaşam sayfasında uykunun faydaları, uykusuzluğun zararları yazsa da olur. Üçüncü sayfada kadınların hemcinslerine duydukları kıskançlığa dair bir haber. Cinnetli filan. Sayfaya yakışır dozda bir cinnet olurdu yaşanan.
Ücretsiz olarak fon müziğinin CD'si verilebilir. Nasıl yalan! Gazeteler yapıyorlar ama bunu. Temsil ettikleri değerlere saldıran bir film veriyorlar mesela hafta sonları.
Sözüyle özü insanın neden bir olmaz?...
Costa Gavras'tan 'Z'... Hürriyet gazetesi bunu verebiliyorsa, bizim meyhane baskısı da Faith No More'dan 'Easy'nin CD'sini verebilir. Radikal gazetesi sanırım yakında Kuran-ı Kerim'in Türkçe İlmihali'ni verecek. Taraf ne yapar henüz kestiremedim. Komplo teorileri ile aram pek iyi değil. Evet evet, 'Easy' olabilir, Faith No More'dan.
Baskıya gitmeden önce Yaşam sayfasında ufak tefek değişiklikler de yapılabilir aslında. Mesela yeni yıl için hediye önerileri filan. İlan alacağımız kesin. Bir turizm acentasından olurdu o da. Tam sayfa bir Fas turu ilanı yakışır. Gidiyoruz ne de olsa.
Yılın bittiği doğru. Beni de bitirdi. Yılbaşı hediyesi aşamasına gelemedim, aklım sadece uykuda.
Günün özlü sözü: ''Kendim ettim, kendim buldum!''Bunu da sayfada bir yere sıkıştırmak lazım.
Şikayetçi miyim? Evet. Ama geçer. Her şey gibi...
Fon Müziği: Easy - Faith No More

சென்னை

2010-11-25T17:25:00.005+02:00

Fon Müziği: Babyfather - Sade

Sabah

2010-11-02T00:28:00.005+02:00

Sigaraların birini söndürüp diğerini yakınca, zamanın çoğaldığı, uzadığı filan yok. Yazmam gereken makaleyi yazmak için sahip olduğum zamandan daha fazlası gerek bana. İçtiğim sigaranın ve kahvenin yaptığım işe hiçbir faydası yok. Biliyorum.
Lüzumsuz insanlar, lüzumsuz sinir bozuklukları, lüzumsuz işler derken, belli oldu. Bu gece de sabaha kendiliğinden, ben aynı sandalye üzerinde otururken geçecek. Gece gece olmayacak yine, sabah da sabah. Hangi gün olduğunun da bir önemi kalmayacak. O gün ise belki. Ama o gün değil. O güne bir kaç paket sigara daha, bir kaç litre kahve daha var.
Vizemi aldım. En sevdiğim caddede, en sevdiğim kafede kahvemi içtim. En sevmediğim trafikte takıldım kaldım. En sevdiğim evime geldim. En sevdiğim yemeği yedim.
Anlamak öyle mühim ki. Anlayamayanlara şaşıyorum. Anlayamadan nasıl geçecek ömürleri? Anlayamadıklarını bile anlayamayanlar ne yapacak? Rahat mı onların içi? Oysa aşikâr her şey. Hem bazen göz de duyar, kulak da pekâlâ görür.

Fon Müziği: Silence - PJ Harvey

Günlerden her gün...

2010-10-09T00:11:00.005+03:00

''Neyim var ki benim? Bana anlatılan, benim anlattığım hikâyelerden başka? Bildiğim kadarıyla da, bu bahsettiklerim şimdiye dek herhangi birinin kanatlanıp uçmasına filan sebep olmadı.''
Mario Vargas Llosa

Fon Müziği: Duymuştum Şehirdeydim - Kesmeşeker

Bok Mu Var?

2010-10-06T02:12:00.004+03:00

Aynı anda hem öğrenen hem de öğreten olmak meşakkatli. Kendime mi haksızlık edeyim, onlara mı? Kendimden vazgeçmem güç. Bunca yıldan sonra imkânsız hatta. Her geçen yıl bencilleştiriyor insanı. Ya da beni. Benmerkezci yapıyor bildiğin. Merkezden kaçmak filan yalan.
Vazgeçemem.
Onlardan da vazgeçemem. Sorumluluk duygum beni yer bitirir. Huzurum olmaz. Sanki varmış gibi.
‘Derdi olmalı insanın dünyayla’ dedi. Eee, var. Hep vardı. Rahat edemedim bir türlü. Rahat da vermedim.
Derdim var. Derdim olduğu için bir sürü de işim. Kendime iş edindiklerim var. Mesela yarın, ‘Onlar’ diyenlere, ‘Onlar’ dediklerinde, aslında ne dediklerini anlatıp öğreteceğim. Ya da kafalarını iyice karıştırıp çıkıp gideceğim.
Peki bok mu var? Her sabah fünikülerde karşılaştığım adam sorunca, düşünmek zorunda kaldım tabii. Verecek cevap bulamayınca da hafiften sinirlendim.
‘Bok mu var, ne okuyorsun sabah sabah bunları?’ dedi. O dedi. İlk akademik kurulda ben de soracağım, ‘Bok mu var, ne diye uğraşıyoruz’ diyeceğim.
Fünikülerdeki adam bir de ‘Git, sevgilinin omuzunda uyu’ dedi. Ne güzel dedi. Sabah olsun diye dört gözle bekliyorum. Önce adını soracağım. Sonra ‘Bok mu var’ diyeceğim, ‘Hadi sen söyle bakalım, bok mu var?’

Fon Müziği: Funny Time of Year - Beths Gibbons and The Rustin Man

Vapur

2010-10-02T01:40:00.002+03:00

Fr. vapeur
a. Su buharı gücüyle çalışan gemi: “Vapur saat birde hareket etti.” -A. Ağaoğlu.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Hold on to Yourself - Nick Cave and the Bad Seeds

İki / 2

2010-09-29T01:44:00.004+03:00

''İki kişi olur hep treni kaçıranlar.'' Haruki Murakami

Fon Müziği: Panic Pure - Kristin Hersh

Aimez-vous Brahms?

2010-09-21T00:44:00.003+03:00

Evet, severim. Françoise Sagan’ı da severim. Küçük Prens'i de çok severim. Onlarla, daha küçücük bir kızken tanışmamı sağlayan amcamı da severdim. Eksi 1, - 1. Bugün yine eksildim.

Fon Müziği: Concerto Piano No.2 Adagio - Brahms

Siyah

2010-08-24T01:42:00.005+03:00

Sayılı gün çabuk geçer de, peki ya gerisi? Ağustos’un bitmesine 191 saat, 15 dakika var. Bitsin. Geri gelmesin.
Vedalarla dolu bu Ağustos’tan geriye şarkılar kalsın. Her dinlediğimde hatırlatan, içimi gidenlerin boşluğu ile değil sıcaklığı ile dolduran şarkılar...

Fon Müziği: Throw It Away - Abbey Lincoln

Mavi

2010-07-28T20:33:00.000+03:00

Fon Müziği: Circle - Eddie Brickell

Zviad'ın Z'si

2010-07-13T00:03:00.006+03:00

Onun dediklerini duymadım. Ala normal şartlarda bile bana insanların kavga ettiği hissini veren bir dilde – Rusça - saydırdı durdu. Telefonun başında bekliyordum ben de ama Zviad’ın dediklerini duyamadım işte. Bununla kalsa iyi, onun yüzünden Zviad’ı bir daha göremedim de. Oysa sabah sınıra kadar gidecektik. Kim bilir neler anlatacaktı gene.
Dünyanın hiç tanımadığım bu coğrafyası hakkında kim bilir neler neler öğrenecektim. En azından bir veda ederdik birbirimize. Birbirimizi bir daha hiç görmeyeceğimizi bile bile.
Ala, kaltağın teki!
Zviad o akşam telefonda Ala’ya hiçbir şey dememiş de olabilir. Cadı karı, fırsat vermedi ki zaten. İlk günden beri Ala’yı sevmemiştim ben. ‘Her şey kontrolüm altında’ kadınlarından. Hani sesinin ölçüsü olmayan, mütemadiyen ‘O iş öyle değil böyle yapılır’ diyenlerden. Tahminimce eğer bir şey deme fırsatı olduysa, Zviad sadece ‘Siktir lan’ demiştir ona. Ben olsam öyle derdim. ‘Ee yeter be! Kapa çeneni!’ ya da ne kadar sıkıldığıma bağlı olarak ‘Siktir lan! Senle mi uğraşıcam?!’ da diyebilirdim. Evet, evet. Zviad da böyle demiş olabilir. Ama Ala hakikaten öyle bir insan. Yani insana siktir çektiren türden. Hatta daha da ileri gidip ağzının ortasına bir tane indirmek de isteyebilirsin. O Zviad’a saydırırken, benim gözümün önünden geçen sahne de buydu zaten. Ben bir tokat yapıştırıyordum Ala’nın suratına; ağzı bir tarafa, telefonun ahizesi diğer tarafa gidiyordu. Yapmadım elbette. Sakin olmayı geçen zaman içinde kendime rağmen öğrendim.
Dört gün önce tanışmıştım ikisiyle de. Ama dediğim gibi Ala’yı ilk gördüğüm an sevmemiştim. Zviad’ı sevdim. Arkadaş olabileceğimizden emindim. Karşılıklı votka yuvarlayabilirdik, o derece.
Tanıştığımız günün sabahı, Tina’nın annesinin beş santimden uzun el tırnakları ile yine aynı uzunluktaki ayak tırnaklarını temizleyerek hazırladığı kahvaltıyı yiyemezken, o evden çıkmamız gerektiğine karar vermiştik. Zaten geldiğimizden beri üzerimizdekilerle uyuyor, temiz kafe tuvaletlerinde ihtiyaç gideriyor ve sadece uyumaya Tina’nın evine gidiyorduk. ‘15 Euro’ya bu kadarı fazla’ diyerek, hiç açmadığımız çantalarımızı alıp kendimizi sokağa atmıştık edemediğimiz kahvaltının ardından. Plan yapmak gerekiyordu ama o kadar da çok zamanımız yoktu sanki. Elimizden düşürmediğimiz Lonely Planet’i açtık, ilk bulduğumuz otele gitmeye karar verdik. Barnov 32. Hotel Kartli.
Yağmur da en az bizim kadar hızlı karar vermiş, bulutlarından boşanıvermişti. Hadi şimdi bulabilirsen, taksi bul! Geçen ilk taksiyi durdurduk. Tam arka kapıyı açıp kendimi içeri atacakken, yol arkadaşım mâni oldu.Bu şehirde taksicilerle pazarlık etmek adetten diye başladı pazarlığa. ‘Ya,’ dedim, ‘Boş versene, binelim işte! Islanıyoruz.’ Vazgeçmedi. Fiyat 15 Lariden 7 Lariye indiğinde, ikimiz de sırılsıklamdık. Taksici kahkahalar atmaya başladığından pazarlık yapmaya mecali kalmamıştı tabii.
Otelin önünde tam durmasını beklemeden, indim taksiden, ‘Banyo yapmak istiyorumm’ diye bağırarak. Hemen resepsiyona daldık. Zviad karşıladı bizi. Karşıladı demek pek de doğru değil aslında. Sadece ‘Merhaba’ dedi. Gözü televizyondaki maçtaydı. Hatta suratımıza bakmadı desem yeri.
‘Kaç gece kalacaksınız’ diye sordu. ‘Bilmiyoruz’ dedik, ‘Yarın Ermenistan Konsolosluğu’na gidip vize başvurusunda bulunacağız, eğer hemen alırsak vizeyi, yarın gideriz. Alamazsak bir kaç gün daha buradayız'. Bir televizyona, bir de pasaportlarımıza bakıp, ‘Biraz zor,’ dedi, ‘Türk pasaportu, ben 3 gecelik rezervasyon yazıyorum'. Çekmeceden koca bir kağıt çıkardı. Ucu bıçakla açılmış Sovyet dönemimden kalma olduğundan şüphelendiğim kalemi ile, cetvelle kutulara ayrılmış koca bir kağıda benim soyadımı yazdı.
Yollarda öğrendiğim şeylerden biri de aklıma geleni hemen söylemek. ‘Sonradan bir sürü işle uğraşacağına bırak seni salak sansınlar’ı şiar edindim. ‘Ama ya gidersek, sonra benden rezervasyon parası filan almayın ha!’ dedim. Uzun bir ‘NO’ çekti. Aksanlı. ‘Banyo var mı odada’ diye sorunca da gülmeye başladı. Bu ülkedeki misyonumuz da insanları eğlendirmek demek ki diye geçirdim içimden. ‘Ne biçim sorular soruyorsun sen, tabii ki var.’ deyince hafiften bozuldum. ‘Ee sorarım, ne var? Stalin döneminden beri temizlenmeyen bir banyonun olduğu bir pansiyondan geliyorum. Hem sağlamcıyım ben’ deyince, kahkayı patlattı; ‘Komünizm için de öyle derdik...’
Bu haddinden fazla uzun, zayıf, gri dişli adama işte o an kanım kaynadı. Sadece adındaki değil her kelimedeki Z’leri üstüne basa basa telaffuz ediyor, sigaraların birini söndürüp diğerini yakıyor, telefonda konuşurken habire burnunu çekiyor, araba kullanırken caz dinlemeyi seviyor ve içinden içinden gülüyordu.
Zviad ile böyle tanıştık...

Fon Müziği: Brother Wind March - Jan Garbarek Group

Adres

2010-07-06T23:37:00.000+03:00

Fon Müziği: Hurt - Johnny Cash

Yolda

2010-07-01T00:18:00.003+03:00

Fon Müziği: Gypsy Eyes - Jimi Hendrix

Kahve İsteyen Var Mı?

2010-05-30T19:31:00.005+03:00

Aslında hepimiz yorulmuştuk. İşten güçten değil. Buralarda bir türlü değişmeyen her şeyden yılmıştık. Ne uzadığın, ne kısaldığın hatta sabitlenemediğin her tür halden. Sebebi odur yani başka bir şey değil. Ben eminim. Ya da emin olmak istiyorum diyeyim...
Yoksa o gece de yıllar önceki gibi eğlenebilirdik. Bir de antrenmansızdık tabii. Promil seviyesi düşük, ters bir orantı ile kafalar güzel, ağızlar yüzden firara teşne... Yıllar var ki bir araya gelmemişiz. Bu da mühim...
‘‘O zaman daha iyi değildi ki hiçbir şey,’’ dedi T. K oturduğu yerden, hâlâ uzun ama oldukça seyrelmiş saçlarını savurarak, hızla ayağa kalktı. Hafiften sendeledi. Eskiden olsa hepimiz kahkayı patlatırdık. K ağzıyla içemeyenlerden. Bu sefer herkes ayaklandı, ‘aman ha, ya düşerse’ diye. Eskiden düşse de bir şey olmazdı. ‘‘Bak bu eskiden daha güzel olabilir işte’’ dedim. İçimden...
‘‘Evet ziyadesiyle sarhoşum ama yine de şiddetle karşı çıkıyorum'' dedi, ''Eskiden her şey çok daha güzeldi. Bir kere gençtik oolum! Domuz gibiydik. Bize bir şey olmazdı. Öldü be adam. Beş sene önce öldü hem de! Bok kafalı gitti öldü. Sonra salak gibi umudumuz vardı. Bir bok olacağız sanıyorduk.’’
‘‘Bir bok olduk ki,’’ diye söze girdi A, ‘‘Valla en azından ben bombok oldum yani. Sizi bilemem. Kahve içmek isteyen var mı? ’’

Fon Müziği: Kalbim Acıdı - Kazım Koyuncu & Umay Umay

Muhâyyer Kürdî

2010-05-27T20:03:00.003+03:00

Fon Müziği: Bir Kızıl Goncaya Benzer Dudağın

Cumartesi

2010-05-22T23:45:00.003+03:00

Yağmur / Yeniköy / Mısır Ekmeği / Yeşil

Fon Müziği: Heaven Can Wait - Charlotte Gainsbourg feat. Beck

Koku

2010-05-20T23:17:00.002+03:00

İstanbul / Tiflis / Erivan

Fon Müziği: Rave On - M. Ward

06051972

2010-05-06T18:51:00.009+03:00

"Cezaevinden yangından mal kaçırırcasına, kaptılar bizi. Postallarımın bağını bağlamaya bile zaman bulamadım. Bari şimdi bağlasınlar. Asıldığımda, postallarım ayağımdan düşsün istemiyorum…’’
Deniz Gezmiş 06 / 05 / 1972, Ankara

Ki bir tek o var aslında... Biliyorum... Başkalarının da var elbet. Öyle bir yaşamalısın ki, kimsenin onuruna halel gelmemeli.... Böyle öğrendim. Annem – babam bana en çok bunu öğretti. ‘‘Kimseyi ayırmadan, kimsenin hakkını yemeden yaşayacaksın’’ dediler hep. ‘‘Sen ne olursan ol, önce onurlu olacaksın...’’

Ölümle tehdit edilen babamın gözünde mahcup yaşlarla, ‘‘Ne olursa olsun sen doğru bildiğinden şaşma’’ derkenki yüzü hâlâ gözümün önünde. 15 yaşındaydım. ‘‘Sana bırakacak başka bir mirasım yok, onurdan başka. Ben sana onurlu olmayı öğrettim ama kızım!’’ demişti.
O gün rakının sarhoşluğu, hayalkırıklığının yorgunluğu ile salondaki koltukta uyuyakalmıştı. Annem yatağa gitmesi için ısrar ettiğinde, reddetmişti. Olur da gelirlerse, salonda olduğu için başka kimseye zarar vermeden, sadece onu hedef alıp gitsinler diye televizyonun karşısındaki koltukta uyumakta kararlıydı.
Annem o gece ve ondan sonraki pek çok gece uyumadı. Evli oldukları yıllar boyunca, nefes alıp almadığını kontrol etmek için geceleri uyanıp uyanıp babama baktığını söyler hâlâ.

Bazı geceler ben de uyuyamıyorum. Kimsenin kafasına silah dayandığından değil. Kendi aklıma dayananlardan dolayı.
İdama giden gencecik bir adam, ayakkabılarından utanıp ‘‘Daha iyi bir çift ayakkabım vardı ama ayağıma geçirmeme izin vermediler’’ neden der? O ayakkabıların fotoğrafını gören biri neden gözyaşlarına boğulur? O an zaman gerisi berisi yokmuş gibi nasıl durur?
Çok değil bir kaç sene önce, kaldırımda boylu boyunca yatan güzelim adamın ayakkabısının altındaki delik neden hiç çıkmaz hafızalardan? Nedir o delikte insanı onca acıtan?
O teneffüs nasıl olmuştu da ben, ‘‘Sen neden hiç dışarı çıkmıyorsun’’ demiştim o çocuğa? Nasıl bir densizlikti benimki? Baharın şehvetine kapılıp hiç düşünmeden ...
Dışarı çıkmıyordu çünkü ayakkabısı yoktu. Eğer dışarı çıkarsa, herkes görecekti ayakkabısı olmadığını. Utanacaktı. Utanması gereken ayağında ayakkabısı olanlarken...
Her sabah okulun kapıları açılır açılmaz içeri girer, en arka sıradaki yerini alır, herkes okuldan gidene kadar da yerinden kıpırdamazdı.
'‘Hocam,’' demişti usulca içlerinden biri o gün, ''Onun ayakkabısı yok. Bence bir daha onu dışarı çağırmayın.''

O kadar çok ayakkabım var ki benim, kendimden layığıyla utanabilirim...

Fon Müziği: Mahur Beste - Ahmet Kaya

Çıkış

2010-04-29T20:59:00.002+03:00

Fon Müziği: My Sharona - The Knack

18042010

2010-04-18T23:35:00.003+03:00

Kan basıncı düşük. Damar yolu açıldı. Durum stabil...

Fon Müziği: Soldier of Love - Sade

Merametçi

2010-04-10T01:34:00.003+03:00

Söylediği çoğu sözü anlamadım ama susacak diye o kadar korktum ki, anlamadığımı söylemeden, lafını kesmeden dinledim. O konuştukça içimde adını koyamadığım rüzgarlı bir his uyandı. Uğultusu hâlâ kulaklarımda.
Geçen ömrünü sokaklara baka baka anlattı. Sokakların fotoğraflarına. ‘‘Gençlik böyle bir şey işte’’ dedi, ‘‘geçer farkında olmazsın. Kıymetini bil gençliğinin, bir de dizlerinin. Gün gelir aynalara bakmaya korkarsın, iki fazla adım atmak için çabalarsın.’’
Bir oradan, bir buradan derken saatler aktı gitti. Aslında yazmayacaktım. Kendime saklayacaktım. Belki de sakladım...
Yazmaya inancım kalmadı ki. İnancım kalmadı aslında. Tahammülü zor bir döngüyse hayat, yazsan ne fayda? Hem yazmak zorunda mıydım? Ne için yazıyordum? Mesleğim de değil ki artık.
Bu gece adanın tekinden çıkıp gelen rüzgarlı hislere içimde bolca yer açtım. Kağıdı kalemi ben çoktan rafa kaldırdım...
‘‘Bazı ağları yamamaktansa, söküğümü dikerim’’ dedi. Her ağı yamamayacaksın. Bazen olur, bazen olmaz. Olmayınca en fenası pişmanlık. Olabilirdi demek var ya, insanı canlı canlı mezara kor.’’
‘Olmayınca, olmadı işte’ diyebilmek için önce ölmesi gerekiyor ama insanın. Öğrenmesi en zor olan. Geç oluyor, güç oluyor. Öğrenmenin kendi takvimi var. Bir sabah kalkıyorsun mesela, bir bakıyorsun, vazgeçmişsin yamamaktan anları. Zamana not düşmekten yorgun...
‘‘Derindir uykusu gafilin, boşvereceksin. Kuştur gençliğin, uçar gider. Bir yerlere konmaz. Sen kıymetini bil dizlerinin. Ondan başka bir şey değildir aslında seni ayakta tutan. Ee güzelciğim, ben sana başka ne diyeyim.’’
Hakikaten artık bana başka ne desin? Öğrenip öğrenmemek kararı yine benim.
Ne zamandır bir güne sığar bir ömür? Anlatan mı dinler, dinleyen mi anlatır? Nedir aslında bu hikâyelerin hepsinin gelip beni bulmasının sebebi? Peki ya ne alemde benim dizlerim? Yamadığım, yamağamadığım ağlardan geçtim, dizlerim? Taşır mı yükünü harcayıp durduğum günlerin?

Fon Müziği: My Skin - Nathalie Merchant

Şapka

2010-04-03T23:28:00.004+03:00

Rus.
a. (şa'pka)
1. Keçe, hasır, kumaş, ip vb. ile yapılan başlık: Türkler başlık olarak 1925'te şapkayı kabul ettiler.
2. Boru, baca, direk vb. şeylerin açık olan üst bölümünü havanın etkisinden korumak için takılan başlık: Soba borusu şapkası. Lamba şapkası.
3. bit. b. Bazı bitkilerde, özellikle mantarlarda sapın üstünde bulunan, üreme organlarını taşıyan şapka biçimindeki organ. 4. db. Düzeltme işareti.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Yesterlove - The Lemonheads

Hediye

2010-03-15T21:02:00.003+02:00

a.
1. Armağan: “Yengemin düğün hediyesiymiş, hâlâ takıyor.” -A. Ümit. 2. mec. Fiyat: Bu masa örtüsünün hediyesi otuz milyon liradır.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: No Big Hope - A Weather

Oh Be! İstanbul!

2010-03-10T21:24:00.003+02:00

Köprü altı / Uskumru / Zencefilli Lokum / Ayaz

Fon Müziği: Flower in the Sun - Janis Joplin

05032010/36

2010-03-05T12:13:00.006+02:00

Fon Müziği: Joy - Mick Jagger

Ev

2010-02-24T23:59:00.003+02:00

a. 1. Yalnız bir ailenin oturabileceği biçimde yapılmış yapı.
2. Bir kimsenin veya ailenin içinde yaşadığı yer, konut, hane: “Ana oğul, yeni kiraladıkları eve bir pazar günü taşındılar.” -N. Cumalı.
3. mec. Aile: Evine bağlı bir adam.
4. esk. Soy, nesil.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: - In These Arms - The Swell Season

Temizlik

2010-02-17T01:24:00.002+02:00

temizlik, -ği
1. Temiz olma durumu, arılık (I), saffet, nezafet: “Kırk beş sene geçti, servi sandığının temizlik kokusu hâlâ burnumdadır.” -R. H. Karay.
2. Temiz durma veya tutma durumu: Çocukları temizliğe alıştırmalı.
3. Temizleme işi: “Yaşlı, ak saçlı, temizlik meraklısı, temizlik mütehassısı bir adamdı.” -A. Ş. Hisar.
4. argo Ortadan kaldırma, yok etme, öldürme.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Elusive - Scott Matthews

Oyuncak

2010-02-10T01:19:00.006+02:00

a.
1. Oyun aracı: “Çocuğun elinde oyuncak bir köpek.” -B. Felek.
2. mec. Önemsiz ve kolay iş: Oyuncak değil, mesele çok ciddi.
3. mec. Başkaları tarafından bir araç gibi kullanılan, hiçe sayılan güçsüz kimse.
Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: My Town - Racoon

Şey

2010-02-04T00:47:00.003+02:00

İnsanlar başlarına bir şey geldiğinde, o bir şey hele de biraz kötü bir şey ise, bu sanki ilk kez olmuş ve sadece onların başına gelmiş hissine kapılıyor. Halbuki o şey en az bin yıldır filan varolan bir şey. Şey işte... Tam adını koyamasan da söylediğinde herkesin anladığı...
Tüm şeyler bir yerde duruyor bence, öylece bir yerde. Sonra sıraları geldiğinde, kimselere sezdirmeden çıkıyorlar yerlerinden, gidip kimi bulmaları gerekiyorsa buluyorlar.
Tüm hikâye bundan ibaretken, şu ömrü hayatta şaşıracak bir şey de yok aslen. Bizi şaşırtan zamanlamaları belki. Beni artık o da şaşırtmıyor. Hiç beklemediğin bir anda, hiç beklemediğin bir şey oluyor. Sen başka başka planlar yaparken hem de. Başka başka şeyler planlarken sen, başka bir şey oluyor. O şeyin o an başka bir yerde olması gerektiğinden o an değil de bu an oluyor. Ya da belki de, o şey o an kuytuda bir yerde dinleniyor. Her şey keyfe keder. Her neyse o şey geliyor, seni seçiyor, ne olacaksa oluyor. O şeyin adı da bazen hayat oluyor. John Lennon’ın dediği gibi işte...
Her şey bu kadar şeyken, bu kadar bilindikken, herkes birbirine benzerken, farklı sıfatı her musallat olduğu dudakta ne yaparsan yap sakil duruyor.

Fon Müziği: Beautiful Boy - John Lennon

Gönülçelen

2010-01-28T21:10:00.002+02:00

01011919 - 28012010

Fon Müziği: Catcher in the Rye - Guns n' Roses

Bisiklet

2010-01-21T17:30:00.001+02:00

Fon Müziği: The Diamond Sea - Sonic Youth

Fırtına

2010-01-20T21:30:00.006+02:00

Gözlerimin önünde oldu her şey. Koca bir gemi yavaş yavaş battı. Kahverengi Karadeniz kabardı, kabardı, gemiyi yuttu.
Fırtına vardı sabah. 10 metrelik bir mesafeyi yürümeye çalışırken harap olmuştum. Rüzgar bir o yana, bir bu yana savurmuştu beni. Halime üzülen kampüs şoförü, ‘Dur hocam, dur uçacaksın. Bekle ben getireyim seni’ diye sesleniyordu arkamdan, ben yürümeye çalışırken. ‘Duramam’ demiştim, ‘Durursam sanırım uçacağım.’
Sonra tanımadığım öğrenciler koluma girip okulun içine kadar soktular beni. İçeride durum daha da bir fenaydı. Cam kubbeye vuran doluların çıkardığı sese eklenen rüzgar uğultusu ile B sınıfı bir korku filmi çekmek için gerekli ortam sağlanmış oluyordu.
Benzer şekilde okula ulaşan K, ‘Ben bir ay sonra baba olacağım, canımı sokakta bulmadım’ diye bağırıyordu kantinin kapısının önünde. Durup durup tekrarlıyordu sonra, ‘Ben baba olacağım.’ Kendini inandırmaya çalışan bir hali vardı.
Baba olacağım filan yoktu. Anne de olmayacaktım. Hatta kardeşim olmadığından ve dolayısıyla yeğenim filan da olamayacağından, teyze, hala filan da olmayacaktım. Lakin doğruydu, benim de sorumluluklarım vardı. Canımı da sokakta bulduklarını sanmam.
Ben veryansın etmek yerine, sustum. Dinledim. Sustum. Doğadan hiç rol çalmadım. Haddimi bildim. Sustum.
Ama rüzgar susmadı. Rüzgar bütün gün susmadı. Bir gemi daha battı. İlk batan geminin mürettebatı sonunda kurtarıldı. Öğle vakti hava karardı. Fırtına hiç dinmedi. Deniz kabardı da kabardı. Neredeyse evlerimizi içine alacaktı.
Şimdi pencereden dışarıyı seyrederken; arada bir, herkes bir fırtınaya yakalanmalı en hafifinden diye geçiyor aklımdan. Şöyle bir kesilmeli herkesin ayakları yerden. Batan bir gemiyi izlemeli kıyıdan. Rüzgara karşı gelemeyeceğini hatırlamalı yeniden. ‘O kadar da ‘ağır’ değilim işte, alır götürür beni bir rüzgar’ diyebilmeli. Demeli. Her şey başka olurdu o zaman belki gerçekten.

Fon Müziği: In the Heat of the Morning - The Last Shadow Puppets

19 Ocak'ta Aynı Yerde!

2010-01-15T14:17:00.003+02:00

19 Ocak 2010 Salı
Zaman: 14:30 - 16:00
Yer: Agos'un önünde
Cadde/Sokak: Halaskargazi Caddesi, No:74, Osmanbey
Şehir/Kasaba: Istanbul

37

2010-01-07T21:27:00.003+02:00

Lhasa de Sela - 27091972 - 01012010

Fon Müziği: Con Todo Palabra - Lhasa de Sela

01012010

2010-01-01T21:56:00.004+02:00

Galata / Beyoğlu / Galata

Fon Müziği: Mr Jones- Counting Crows

Özet

2009-12-30T15:32:00.003+02:00

Fon Müziği: Let the Happiness In - David Sylvian

...

2009-12-25T19:12:00.003+02:00

Vic Chesnutt - 12111964 - 25122009

Fon Müziği: Stupid Preoccupations - Vic Chesnutt

18122009

2009-12-18T23:26:00.007+02:00

Yağmur / Nar / The Jane Austen Book Club

Fon Müziği: Steel Rain - Chris Cornell

06122009

2009-12-06T21:30:00.004+02:00

Kağıtlar X 38 X 3 / Limonlu Çay

Fon Müziği: Scars on Land - Kings of Convenience

04122009

2009-12-04T18:42:00.006+02:00

Tadilat / Reçel / Dom za vesanje / Tembellik

Fon Müziği: Ederlezi - Goran Bregoviç

03122009

2009-12-03T20:17:00.007+02:00

Hediye / New York - İstanbul / Kahve Likörü / Kitap

Fon Müziği: Scenic World - Beirut

01122009

2009-12-01T20:29:00.007+02:00

Ev / Fotoğraflar / Mektuplar / Slavoj Žižek / Bavul

Fon Müziği: Know How - Kings of Convenience

Rota

2009-11-22T19:18:00.005+02:00

İt. rotta
a. 1. Bir gemi veya uçağın gidiş yönü, izleyeceği yol. 2. mec. Görüş veya tutuma göre gidilen, izlenen yol: “Sarhoş serseri, bir eliyle boyuna rotayı ayarlamaya çalışıyordu.” -Ç. Altan.

Güncel Türkçe Sözlük

Gjirokastra / Berat / Tiran

Fon Müziği: The Park - Bon Iver

21112009

2009-11-21T19:53:00.005+02:00

Sis / Bornova Bornova / Patlamış Mısır

Fon Müziği: Star Power - Sonic Youth

Seni Görmediğime Sevindim...

2009-11-20T21:01:00.005+02:00

Şehrin en kalabalık caddelerinden birinde görmemek için yürüdüm. Denedim. Oldu. Görmedim. Gözüm değmediği sürece görmüş sayılmam dedim. O beni gördü. Baktı, baktı....
Yüzüne baksam, selamını yalandan da olsa alsam; ‘Sen iğrenç bir insansın’ derdim herhalde. Sonra bir nefeste; ‘Ne oldu, neden şimdi bana selam vermeye karar verdin? Adam yerine koymazdın hani, umursamazdın. Yokmuşum gibi yapardın. Sanki sen çok adammışsın gibi. Ben sana bayılıyormuşum gibi. Nezaketti benimkisi. Asgari nezaket.
Hem zaten biliyor musun seni tanımak zorunda kalmasam, tanışmak da istemezdim. Bana kalırsa sefilsin, cahilsin, komplekslisin sonra üstüne bir de çirkinsin. Azken kendini çok sanan zavallının tekisin’ derdim.
İçimden geçerdi bunları söylemek. Hepsini değil ama nefesimin yettiği kadarını kesin söylerdim. Eğer görseydim...Görmedim...
Kafamı bile çevirmedim. Görmedim ki kafamı çevireyim. O beni gördü. Her söylemediğimi de anladı, eminim.
Ben görmedim, yürümeye devam ettim. Arnavutluk’ta neye ihtiyacım olacaksa onları aldım. Bir kitap aldım kendime, bir de en kalınından hırka.
Evime geldim. Parmesanlı makarnamı yedim. Bir kadeh kırmızı şarap içtim. Güzel bir gün geçirdim.
Görmedim. Güzel bir gündü bugün, seni görmediğime sevindim...

Fon Müziği: Calm Like You - The Last Shadow Puppets

14112009

2009-11-14T21:23:00.004+02:00

Kahve / Los Abrazos Rotos / Uyku / Tembellik / Tirana

Fon Müziği: Un Poco Mas - Lila Downs

Yorgunluk

2009-11-12T17:11:00.009+02:00

a. Çalışma vb. sebeplerle bireyin ruh ve beden etkinlikleri açısından verimlilik düzeyinin azalması: “Yorgunluktan ikimiz de pelteye döndük.” -S. M. Alus.
Güncel Türkçe Sözlük

Sözlükte bu kelimenin yanında fotoğrafım olsa hiç sakil durmazdı. Bilakis yüzümü gören kelimenin anlamını okumaya bile gerek duymazdı.
Bir aydır ne kadar yorulduğumu anlatmaya kelimeler yetmez. Zaten uygun kelimeleri aramaya da mecalim yok.
Tek istediğim tek bir gün. Bir tek gün. Koltuğuma gömülüp kâh kitap okumak, kâh film izlemek. Sokağa filan çıkmak istemiyorum. Şehre gitmek hiç istemiyorum. Evimde olmak istiyorum. Evimde dalga sesleri eşliğinde kitap okumak. Yağmur da yağabilir, itirazım olmaz. Ertesi güne yetiştirmem gerekenleri düşünmeden geçecek tek bir gün.
Hiç hazırlık yapmadım. Oysa on gün sonra Arnavut kaldırımlarında yürümeye gidiyorum. Geçen zaman zarfında yapılmayanların sayısı boyumu aştı.
Kontrole gidilmedi, test mest yaptırılmadı, çamaşırlar yıkanmadı, Balkanların soğuğuna tahammül etmemi sağlayacak giysiler gardroptan çıkarılmadı, masam toplanmadı, ev temizlenmedi, bir haftadır çevirinin tek satırına dokunulmadı, adam gibi yemek yenmedi, iki kilo verildi, sigaraya abanıldı, Aralık ayındaki seyahat için vize başvurusu yapılmadı, yazmam gereken yazılar yazılmadı.
Uykusuz gecelerde bolca makale okundu, bolca öğrenci yazısı düzeltildi, hem anadilim, hem ikinci, üçüncü dilim sürekli yanlışa maruz kalmaktan erozyana uğradı. Disleksim fark edilecek boyutlara ulaştı.
Üç gece üst üste uyumadan – hakikaten hiç uyumadan – okula gidebilmem şahsî tarihimde kırdığım bir rekordu. Bu rekor tarihime altın harflerle yazılmadı. Aslen son derece manasızdı.
Dördüncü gün yani bugün, az önce yorgunluktan ağlayacaktım. İlk kez tecrübe ettiğim bir duygu. Yorgunluktan ağlamak... Olabiliyormuş.
Oturdum koltuğa, bilgisayarımı kucağıma aldım, gözüm yerde duran kağıt yığınına takılıyor sürekli. 38 X 2, Comparison and Contrast Essay. Sıkıcı. Bu satırları sonlandırır sonlandırmaz, onlara dönmem gerek. Pazartesi sınav olacaklar, çocuklara lazım.
Candan, canandan çoktan vazgeçtim. Sadece uyumak istiyorum. Koltuğuma kıvrılıp uyumak, yatağa gitmeden şuracıkta uyumak. Uyuyakalmak, uyuyakalmaktan korkmamak, sandalyelerle arama bir süreliğine bir mesafe koymak...

Fon Müziği: Which Side Are You On? – Nathalie Merchant

06112009

2009-11-06T20:56:00.004+02:00

Kağıtlar, Kağıtlar, Kağıtlar / Başıboş Atlar / To the Lighthouse / Dalga Sesi

Fon Müziği: Innocent When You Dream - Tom Waits

Zencefil

2009-11-01T15:02:00.002+02:00

Ar. zenceb³l
a. bit. b.
1. Zencefilgillerden, Hindistan ve Malezya'da yetişen, yaklaşık 100 santimetre yüksekliğinde, kamış görünüşünde, çok yüksek ve otsu bir bitki (Zingiber officinale).
2. Bu bitkiden elde edilen ve baharat olarak kullanılan toz: “Kocaman duvara sırtını vererek üstüne zencefil ve tarçın serpilmiş salep içerlerdi.” -S. F. Abasıyanık.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Lola - The Kinks

31102009

2009-10-31T15:55:00.007+02:00

Adaçayı / cosas insignificantes / Turuncu Balon

Fon Müziği: Romeo Had Juliette - Lou Reed

30102009

2009-10-30T12:51:00.002+02:00

Fon Müziği: Anywhere I Lay My Head - Scarlett Johansson

Sanki Pazar ...

2009-10-28T19:43:00.005+02:00

Yağmur / Away We Go / Ispanaklı Börek /
La sombra del viento

Fon Müziği: Breathe - Alexi Murdoch

20102009

2009-10-20T21:04:00.005+03:00

Palamut / Roka / Parizyen / Kağıtlar, Kağıtlar, Kağıtlar / Bon Iver

Fon Müziği: For Emma - Bon Iver

18102009

2009-10-19T01:07:00.004+03:00

Tuhaf tuhaf şeyler yapar oldum. Hoşuma da gitmiyor değil tuhaflığım. İçim enteresan şekilde rahatlıyor, yaptığım her tuhaflığın ardından. Bana kalırsa aslında tuhaf da değil yaptıklarım, ne yalan söyleyeyim.
Bugün 'Ken Loach filmlerinden hiç hoşlanmam' diyen birini masada bıraktım. Kalktım, gittim. Çakmağımı, sigaramı aldım, onu bıraktım. Vicdanım rahat, kafam dingin. Ken Loach sevmeyen, beni de sevmesin!...
Şahane bir gol yedim geçen hafta bir 'arkadaş'tan. Halk arasında 'dost kazığı' denilen türden. Sarsılmasına sarsıldım tabii. Bir kaç gece uykusuz kaldım. Sormadım ama ilk fırsatta soracağım. Golü atan kuvvetle muhtemel Ken Loach'u tanımıyor ya da sevmiyordur diye düşünmekteyim. Dolayısıyla arkadaşım filan da olamaz aslında.
Güne sabah 6'da başlayıp gece 2'den önce yatmayı beceremiyorsa insan, gafil avlanıyor işte böyle. Oluyor, Ken Loach sevmeyenler de oluyor. Elinden kazık atmaktan başka bir şey gelmeyenler de. Oluyor işte...

Bazı Notlar ...

2009-10-13T18:19:00.006+03:00

• Esen Lodos, pastırma yazının vedası gibi. Belli ki bugün yarın yağmur yağacak. Eylül’ü severdim eskiden. Bir tülbente sarılmış gibi geçerdi o zamanlarda günler. Eylül’ün tülbenti yumuşatırdı görüntüyü. Belli belirsiz yağan yağmurlar törpülerdi günlerin çapağını, yıkardı kirini. Eylül’ü sevmekten vazgeçmemle, Beyoğlu’nu sevmekten vazgeçmem aynı günlere denk geliyor, ne tuhaf. Önce Eylül’den vazgeçtim sanırım. Sonra Beyoğlu’ndan. Bir – iki sene önceydi. Caddede gördüğüm her yüzde umutsuzluk ve hayalkırıklığı okumaya başlamıştım. Herkes mutsuzdu. Mutluymuş gibi yapanlar vardı. Ama yalandı gülümsemeleri. Sanki hiç yazamadıkları bir hikâyeleri vardı. Kendilerini yazmışlardı ya da. Nasıl görünmek istiyorlarsa, hamurlarında olmasa da öyle oluyorlardı sokaklarda, insanların arasında. Yüksek sesle gülmek, kahkaha atmak nedense bu caddede ve bu coğrafyada yaşayanlarda sakil duruyordu. O zaman öyle düşünüyordum. Şimdi düşünmüyorum. Toptan düşünmüyorum yani. Zira Beyoğlu’na pek çıkmıyorum. Galata’daki doktoruma gitmek için bile. Galata Kulesi’ni hâlâ çok seviyorum. Çok hem de. Kaç kare fotoğrafını çektim. Bir kısmı evdeki masanın, bir kısmı okuldaki masamın karşısındaki duvarda asılı. Galata’yı sevmekten vazgeçmeden gitmeli buralardan. Kentten ona kırgın ayrılmak vedaların en mahsunu olurdu. Rumelihisarı bile canımı Galata kadar yakamazdı.

• Herkesin konuştuğu bir roman vardı. Aldım. Okudum. 237 sayfayı bir günde okudum. Kolay okunan kitapların iyi kitaplar olduğuna dair bir kanı sirayet etti insanlara son yıllarda. Gazetelerin kitap ekleri sorumlusu. Oysa bir kitabın kolay okunmasından kastedilen şey, olsa olsa kurgusunun saat gibi işlemesi anlamına gelebilir edebiyat eleştirisinde. Bomboş olduğundan kolay okunan kitaplar için başka bir şey denir. Kimsenin emeğine saygısızlık etmek istemem ama eğer kurgunun ana kurallarından bihaberse, bir roman yazmamalı insan. Ya da yazdığının romandan başka bir adı olmalı. Günlük mesela? Ya da Notlar?... Başkasını sevmek de öyle o kadar kolay olmamalı. Haysiyeti olmalı sevmek dediğin şeyin. İnsan doğasına dair postmodern çoğu teori aynı zamanda gayet de gayriinsanî değil mi?

• Dillerin en içlisi İspanyolca. Sözünü anlasanız da anlamasanız da İspanyolca şarkıların hepsi insanı başka bir yerinden yakalıyor. En kırılgan yerinden. Saatlerce dinlediğim şarkıları, aynı nedenlerle seven kim varsa etrafımda onlara müteşekkirim.

• Stor perdeler bende ev hissi yaratmıyor. Yeni yıkanmış tül perdelerin kokusunun sinmediği ev, ev olamıyor. İkea mobilyalarla kurulu ikinci bir ev kurmaktan son anda vazgeçtim. Koçtaş’tan alınan bambu storlar sebebi.

• Denizi sevmeyen insanlarla anlaşamıyorum. Kötü yüzen ya da yüzemeyen insanlarla da. Bundan 4 - 5 sene önce Boyacıköy’de, gecenin bir yarısı, o zaman beraber olduğum adamla, sahilde oturuyorduk. Hemen yanımızdaki bankta çekirdek çitleyen bir aile vardı. Ailenin babası en küçük çocuğu kucağına almış, suya atmakla korkutuyordu. Biz ise büyülenmiş gibi izliyorduk denizi. Dolunay da vardı. O gece bir baba çocuğunu denizle korkutuyorsa, o çocuk büyüyünce ne olur acaba diye geçirmiştim aklımdan. Bugün öyle bir babanın oğluyla tanıştım. Nasıl da keskin, nasıl da katıydı. ‘Yüzme biliyor musun sen dedim?’ ‘Hayır,’ dedi, ‘Hiç de merak etmiyorum. Denizi sevmem ben.’ Moby Dick okuyordu. Okuyordu çünkü ödeviydi. Moby Dick okuyan ama denizi sevmeyen bu ‘oğul’dan belki 'baba' olacağını düşünmek fena geldi.

• Yeni mesai saatlerime alışamadım. Alışabileceğimi de düşünmüyorum. Tamamıyla değiştirmem gerek alışmam için, kendimi, yaşam biçimimi. Bu seneyi kazasız belasız atlatırsam galiba jübile yapacağım. Her sabah beni bekleyen bir sınıf dolusu insan olmasa, onlar benden öyle ya da böyle bir şey öğrenmeyi ummasa, sanırım sahaları bu yeni düzenleme ile çoktan terk ederdim.

Fon Müziği: Circle - Edie Brickell and the New Bohemians

12102009

2009-10-12T18:34:00.004+03:00

Fon Müziği: Stormy Monday - Jimi Hendrix

İnsan Ama Büyük Harfle ...

2009-10-10T00:56:00.006+03:00

Üniversiteye girmek için iki sınava girilen zamanlardı. Özal’ın hemen peşi sıra. İlk sınavda derece yapmıştım, annemin deyimiyle yanlışlıkla. İkinci sınava bir – iki ay kala evde ortam çok gergindi. Aklımda bir sürü, bir sürü fikir vardı. İç mimar olmak istiyordum ya da Sinema okumak. Edebiyat da olabilirdi, Sosyoloji de. Karar vermek zordu. Her gün biri bir şey diyordu. Avukat olan amcam, Hukuk okumam gerektiğini, Tünel’deki yazıhanesini bana devredeceğini, işimin hazır olduğunu söylüyordu. L.A Law diye bir dizi vardı o sırada televizyonlarda. Hukuk okumak da fena olmayabilirdi. İşletme profesörü olan babamın ne istediği belliydi ama açık açık söylemiyordu.
Babamla ilk büyük kavgamız İç Mimari ve Sinema tercihlerim yüzünden çıktı. Birbirimize girmiştik. ‘Bu ülkede...’ diye başlayan bir sürü cümle duydum ondan o sıralar, şimdi hatırlamadığım. Sosyoloji kararımda ise babam kelimenin tam anlamıyla delirmişti. ‘Tamam malzeme bol bu ülkede de – yine bu ülkede – ne iş yapacaksın? Kim ciddiye alıyor o araştırmaları?’
Sonunda ona upuzun bir mektup yazarak hayatıma karışmasını istemediğimi anlatmıştım. Tuhaf bir şekilde etkili olmuştu. Babam o günden sonra fikir beyan etmekten vazgeçmişti. Ressam olmak isterken kendini bankacı olarak bulan annem, ‘Canın ne istiyorsa onu okursun’ diyordu. Rahatlamıştım. Batı Dilleri ve Edebiyatları bölümünü kazandım. İyi bir üniversitede dört şahane yıl geçirdim. Ben eğer olduysam orada oldum.
‘İyi ki de edebiyat okumuşum’ derim demesine de bazen tuhaf geliyorum kendime. Öğrencilerimin yüzünde de görüyorum. ‘Bu kadının derdi ne acaba, neden bu yolu seçti’ diye bakıyorlar arada. Hatta bazen yekten soranlar bile oluyor. ‘Tek kariyer planım mutlu olmak’ diyorum o zaman onlara gülerek. Onlar da gülüyorlar benimle.
Aynı üniversitede ben Edebiyat okurken Sosyoloji okuyan yaşıtım biri, gazetede yazdığına göre bir iki gün önce arabasını Boğaz Köprüsü'nde bırakıp, ortadan kaybolmuştu. İntihar ettiğinden şüpheleniliyordu. Haberi okuyunca irkildim. Ankara’nın doğusunda çok kadın intihar ediyordu hep ‘bu ülkede’ ama bu başkaydı. ‘Çok acı var’ yazıyordu arabasında bulunan notta, ‘Çok acı var’... Namus cinayetleri üzerine kitaplar yazan bir kadındı bu notu yazan. ‘Çok acı var’... Sosyoloji okumuştu. Okumuştu. Bir üniversitede çalışıyordu. Öğrencileri vardı. Çok acı vardı...
Kelimelerin etimolojik kökenleri, sesleri, heceleri, türleri, cümleler, diskur diye oturup saatlerce kafayı yorduğumda ya da öğrencilerimin yazdıklarını okurken, bazen aslında kaçtığımı düşünüyorum. Kelimelerin arasında, kelimeye dökülmeyen ve dökülemeyenlerden kaçtığımı, bir fildişi kuleye saklandığımı. ‘Çok acı var mı dışarıda’ diye sormuyorum bildiğim hiçbir dilde. Zira cevabı biliyorum. Sonra aklıma o öğrencim geliyor, Mardinli öğrencim. Kırık dökük İngilizcesi ile ‘I wants be HUMAN’ yazmıştı kağıdına bir keresinde. ‘Human’ yani insan ama büyük harfle...

Fon Müziği: No Habra Nadie En El Mundo - Concha Buika

La Fontaine, Enginarlarım ve Sansür ....

2009-10-03T20:12:00.009+03:00

Kelimelerin kifayetsiz kaldığı pek çok an yaşamışımdır. Yok yok, yaşadım diyeyim. Zira yaşadığımdan eminim. Ama o anların hiçbirinde bu kadar güldüğümü hatırlamıyorum. Kırk yıl düşünsem bir sansür haberine bu kadar güleceğim aklıma gelmezdi. Kırk yıl düşünsem böyle bir sansür de aklıma gelmezdi. Hâlâ gülüyorum ve ben sanırım son nefesimi verene dek bu durum aklıma geldikçe güleceğim. Buna kargalar bile güler.
AİHM'e, ‘Ülkem akıl sağlığımla oynuyor, tehdit altındayım’ diye bir mektup göndereceğim, kesin kararımı verdim. Zaten bir kaç gündür La Fontaine (....Nasıl bir ses tonun var, ne söylesen masal gibi gelir La Fontaine’den.....) isimli bir pop şarkısının olduğu yerde benim ne işim var diye soruyordum kendime, iyi oldu bu sansür hikâyesi. Cevabı henüz bulamadım ama en azından bir iradenin akıl sağlığıma hâkim olmaya çalıştığından artık eminim. Neden mi bahsediyorum; tabii ki de devletin el koyduğu çiftliklerden!
Hayatımda ilk defa Freecell dışında bilgiyarda oynanan bir oyun oynadım. O kadar çok yazıldı çizildi ki hakkında, o kadar çok müptelası var ki, merak ettim ve Facebook hesabım üzerinden, yardım maddesine sık sık tıklayarak ben de bilgisayar ekranında bir çiftlik sahibi oldum. Beceremedim hiç ürün almayı ama, ne ektiysem çürüdü gitti. Lakin fena da bir oyun değildi hani. Arada domatesler, vişne ağaçları, buğday, inekler, domuzlar gibi şeyleri düşünmeme, ‘hıyarlardan’ ve ‘öküzlerden’ bozulan kafamı dağıtmama yarıyordu. Çok manalı mı? Yok, sanmam. Değil hatta ama ne fark eder?!? Uzun zaman sonra bu sabah bir bakayım dedim ne oldu acaba benim enginarlar. (Burada uzun bir kahkaha atıyorum yazarken. Hatta gülmekten yazamıyorum) Önce, dün gece alerjiden ölmeyeyim diye aldığım yeni alerji hapımın kafa yaptığını düşündüm. Kendime kızdım, 'Claritine Claritine takıl, sana ne elalemin ilacından, tavsiye üzerine alerji hapı mı alınır' diye sinirlendim. Sonra Google’a yazdım: ‘Farmville’in Kapatılması’. Karşıma bir sürü dosya çıktı. İçlerinden birini, NTVMSNBC’nin haberini okumaya karar verdim. Hâlâ kendimden şüphe ediyor, ‘Kafam güzel hakikaten herhalde benim’ diyordum haberin üzerine tıklarken. Ama kafası güzel olan belli ki ben değilmişim. Bu idarî tedbir kararı doğruymuş. Sanal âlemde şikayetin tarım örgütlerinden veya Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı’ndan geldiği yolunda iddialar dolaşıyormuş vs vs.
Bir sansür haberine kafam güzelken bile bu kadar güleceğimi hakikaten düşünemezdim. Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı’ndaki arkadaşlar ne kullanıyorsa ondan istiyorum. Bilen beri gelsin!

Fon Müziği: Laughter In A Time Of War - Chumbawamba

Silgi

2009-10-02T22:17:00.002+03:00

a.
1. Kalem veya daktiloyla yazılmış, çizilmiş şeyleri silmeye yarayan, birleşiminde kauçuk olan nesne: “Tezgâhın ardındaki raflarda defter, kâğıt, kalem, silgi ve bir sürü hırdavat.” -O. Rifat.

2. Tebeşirle yazılmış şeyleri silmeye yarayan keçe, sünger veya kumaş parçaları.
3. hlk. Hamam takımı, havlu.

Güncel Türkçe Sözlük

Fon Müziği: Redemption Song - Johnny Cash ve Joe Strummer

Burası İstanbul

2009-09-29T22:30:00.004+03:00

Üç - dört gündür, hasta olmak ve hasta olmamak arasında gidip geliyorum. Geceleri hastayım, öğlene doğru iyileşiyorum. ‘Hah, tamam geçti’ deyip kendimi sokağa atınca da eve hasta olmak üzere dönüyorum. Sedergine ve Redoxon ikilisidir beni sanırım ayakta tutan. Fiziksel olarak yani...
Bu sabah uyanamadım. E’nin telefonuyla uyandım aslında ama yataktan çıkamadım. Uzun süre yattığım yerden sokağın sesini dinledim. Yine Eylül ve yine tüm bir mahalle film seti. Hafta sonları, 'Aşk- ı Memnu’nun setinde fotoğraf çektirmek isteyenler yüzünden kazıklı yol tabir edilen cadde kilitleniyor. Hafta içi de mahallede çekilen diğer diziler yüzünden ara sokaklarda yürümek imkânsız.
Eskiden, yani ben çocukken çok fiyakalı bir mahalle idi burası. Evler güzel, insanlar güzel, sokaklar güzel. Şimdi bana kalırsa beter bir halde. Bir kere sokaklarda yürüyen insanlar değişti. Evlere girenler çıkanlar. Gündüzleri pek dolanmak istemiyorum sokaklarda. Sahilde bile. Zira dünyanın neresine gidersem gideyim görmek istemeyeceğim yüzler var civarda. Buranın yerlileri yaşlandı, kimileri göçtü. Bizim gibi direnen bir kaç aile dışında herkes yeni. Yeni ve İstanbullu değil. Sadece kökler açısından değil, İstanbul’a ait değiller işte. İstanbullu değiller. O kot firmasının sloganını ilk 90’ların başında mahallenin yaşlılarından duymuştum. Arada yere tüküren, oraya buraya çöp atanlara annem de söylerdi: ‘Burası İstanbul...’
Bir kaç sene önce ‘nerelisiniz’ sorusuna, ‘İstanbul’ dediğimde, ısrarla soran o adam geldi aklıma. ‘Yok, tamam da yani nerelisiniz? Hayır yani ailenizin memleketi neresi?’ ‘Ee İstanbul,’ deyip sonra saçma bir hırsla nüfus cüzdanımı çıkarıp ‘gördün mü köyümüzü’ diyerek nüfus cüzdanımı gösterip ‘Bak’ demiştim, ‘köyüm bir Boğaz semti. Merak ediyorsan söyleyeyim, hem de 1895’ten beri’. Sonra gülmüştüm kendime, neyin hırsı bu şimdi kızım sendeki diye.
Yattığım yerden sokak seslerini dinlerken, kulağıma en çok çarpan yine bu slogandı bugün. Yazanı tebrik etmek mi gerek acaba? Okuldan dönen çocukların hepsi bir ağızdan ‘burası İstanbul’ diye bağırıyorlar.
Burası İstanbul... ve galiba ben burayı eskisi kadar sevmiyorum artık...

Fon Müziği: It's Good to Know - A Weather

Boeterkoek

2009-09-27T14:50:00.006+03:00

Ha yağdı ha yağacak yağmur. Gri her yer. En sevdiğim hali İstanbul’un. Yazın sıcakken tahammül edemiyorum bu şehire. İstanbul’a gri yakışıyor en çok bence. Kasvetli olması gerekmez ki grinin. Gayet de huzurlu olabilir gri. Tıpkı bugünkü gibi.
Sabah geç sayılabilecek bir saatte kalktım. Kendime güzel bir kahvaltı hazırladım. Kahvaltı ve gazete faslının ardından uzuncadır yapmadığım bir şey yaptım. Kek yaptım. Utrecht’te Domplein’deki o kitapçıdan aldığım yemek kitabına baka baka.
O sabah da hava böyleydi. Griydi. M ve L ile Pazar keyfi yapmaya karar vermiştik. Güzel bir kahvaltının ardından, şehrin sokaklarında dolanıyorduk. Biraz üşümüştük. Bahsettiğim kitapçıya girmiştik. Sevimli bir sahibesi vardı. Sanırım 50’li yaşlarının sonundaydı. ‘Size ne iyi gelir biliyor musunuz’ demişti, elindeki kitabı bana uzatarak, ‘Bu kitap. Eve gidip kek yapın, güzel de bir kahve. İnanın çok iyi gelecek’. L gülmüştü, ‘Tanıdığım kadarıyla kek yapacak bir kadın değil o’ demişti. (Sadece 10 gündür tanıyorduk oysa o zaman birbirimizi) M itiraz etmişti. ‘Kek de yapar yemek de. Hiç görmedim ama yapar bence’ demişti.
Öyle sevimliydi ki kitapçı kadın, ikna oldum. ‘Tamam,’ dedim, ‘Söz İstanbul’a dönünce bir kek yapacağım. Ben bu kitabı alayım’. ‘Aa dedi İstanbul, aşığım ben o kente! Ne olur İstanbul’da bir Hollanda keki yapın, benim için. Bana da haber verin ki, ben de bu keyfi paylaşayım’.
Fırından biraz önce aldığım Boeterkoek’i masanın üzerine koyar koymaz aklıma geldi, kitapçı kadına bir e-mail yazdım: ‘Gri bir İstanbul gününde, kek yaptım. Tadına henüz bakmadım ama iyi geldi. Teşekkür ederim.’

Malzemeler:

• 2/3 fincan tereyağı
• 1 fincan şeker
• 1 1/2 kaşık badem aroması
• 1 yumurta (çırpılmış, bir çay kaşığı kadarını ayırın)
• 1 1/2 fincan un
• 2 çay kaşığı kabartma tozu
• Üzerini süslemek için taze badem (isteğe bağlı)

Hazırlanışı:

Orta boy bir kasede tereyağı, şekeri ve badem aromasını karıştırın. Çırpılmış yumurtayı ekleyin. Unu ve kabartma tozunu eledikten sonra kaba ekleyin. Hazırladığınız kek hamurunu tepsiye koyun. Daha önce ayırdığınız bir çay kaşığı yumurtayı, suyla karıştırıp kek hamurunun üstüne sürün. İsterseniz üzerine taze badem ekleyin. 350° ‘de 25 – 30 dakika pişirin. Çok kabarmayan, dışı sert, içi yumuşak bir kek bu. Boşuna kabarmasını beklemeyin.

Fon Müziği: Gelem Gelem - Suzan Kardeş

Gece

2009-09-24T18:37:00.003+03:00

Uyku attı,
Beni düşe,
Seni gördüm düşümde.
Hemen aldım gözlerimi,
Ellerimin yerine koydum.
Hani sen dinledikçe,
Susar ya gece,
Ben de öyle sustum,
Sustum...
Gece oldum...

© Zizania

Fon Müziği: Boat Behind - Kings of Convenience

Hiza

2009-09-16T21:42:00.004+03:00

Aynı hizada değilse,
Seninle gözlerimiz,
Kirpiğimizden düşüp,
Dilimize değeni,
Nasıl göreceğiz?

© Zizania

Fon Müziği: - Past All Concerns - Barzin

11092009

2009-09-11T21:43:00.007+03:00

Bomboş plaj. Hakikaten. Bir deli köpek var - sürekli denizi ısırmaya çalışan - bir de ben. Yüzüyorum, yüzüyorum, yüzüyorum...
Mahalle de bomboş. Otellerin, restoranların sahipleri tüm gün sahildeki çay bahçelerinde okeye dönüyor. Herkes aynı şeyden bahsediyor; Ramazan. ‘Kim ki bu Ramazan’ dedi Almanlardan biri, sonra kendisi de gülmeye başladı, ‘Jaaa, siz Ramadan diyorsunuz yani’. Saatlerce güldüm.
İçimden yazmak filan gelmiyor. Hiç istemiyor canım. Göreve dönüşen rutin sevişmeler gibi. Benzetmem de tuhaf oldu şimdi. Gazeteye bir yazı yazdım, bir de radyonun sitesine ama onu henüz düzeltmedim. O kadar gelmiyor ki içimden, o kadar... Elimde bir de çeviri varken kelimelere bu mesafeli duruşum hiç akıl kârı değil.
Şu sıralar göçmen kuşları izleyebiliyorum saatlerce ya da sahilde oturup balık atlayacak mı diye bekliyorum. Bisiklete binip hiç olmayacak bir yerde durup uzakları seyrediyorum. Bir de bu şarkıyı dinliyorum... 7 Temmuz’du galiba. Sene 2003. Kırmızı etekler uçuşuyordu. Hafızam beni yanıltmıyorsa, bir de o gece konser sonrası hafiften yağmur yağmıştı. Sanki...
Fon Müziği: Elisa - Jane Birkin

Dönmek

2009-09-10T22:40:00.006+03:00

Dönmek, -er
(nsz)
1. Kendi ekseni üzerinde veya başka bir şeyin dolayında hareket etmek: “İçeride anahtarın acı bir gıcırtısıyla döndüğünü duydum.” -Y. Z. Ortaç.
2. (-den, -e) Geri gelmek, geri gitmek: “Ertesi gün aynı yoldan Bodrum'a döndük.” -Halikarnas Balıkçısı.
3. (-e) Yönelmek: “Babam birdenbire bana döndü.” -S. F. Abasıyanık.
4. (-i) Sapmak: “Gülümseyerek bir köşeyi döndü.” -P. Safa.
5. (-e) Bir şeyi andıracak duruma girmek, benzemek: “Dikmen yolları, mabede adak için gidenlerin yollarına dönmüştü.” -A. Gündüz.
6. Sınıfta kalmak: Çocuk çalışmazsa bu yıl döner.
7. (-e) Durumdan duruma geçmek, değişmek, olduğundan daha değişik bir durum almak, benzemek: “Erkekler tekaüt olunca çocuğa dönüyorlar.” -R. N. Güntekin.
8. (-de) Belirli bir yerde dolaşmak.
9. (-de) Kendini bir yandan bir yana çevirmek: Yatağında sabaha kadar dönüp durdu.
10. Yönetilmek, düzene konulmak, çekip çevrilmek.
11. (-e) Söz konusu etmek, hatırlamak: “Biz yine onun gençliğine, lise öğretmeni olduğu zamana dönelim.” -H. Taner.
12. (-e) Bırakılan bir konu veya işe başlamak.
13. mec. Hileyle, gizlice yapılmak: “Burada bir şeyler oluyor, bir şeyler dönüyor ama anlayamıyorum.” -R. H. Karay.
14. din b. İnanç, din veya düşüncesini değiştirmek: “... annesinin İtalyan Yahudisiyken döndüğünü söylemişti.” -Ö. Seyfettin.

Güncel Türkçe Sözlük

‘Daha yaz bitmedi ki. Ben döndüm. Bir kere daha döndüm. Yüzmeye gidiyorum’ dedim. Kapandı telefon. 'Nereye döndün' diyordu sanırım en son.
‘Nereye döndüm hakikaten ben’ diye düşüne düşüne kaç kulaç attım acaba? Sudan çıktığımda üşüdüm. Sudan çıktığımda üşüdüm bir de.
...Öyle büyük laflar etmeyi sevmem. İddialı olmak komik gelir bana. Bazen televizyonda ağızlarından köpükler saça saça konuşurlar ya, en doğrusu, en iyisi benim diye hani. Onlara gülerim. Bir de sanatçı ruhlu olduklarını söyleyenlere gülerim. Katıla katıla. Gülerim ben hep onlara. Ha ruhum mu? Bildiğin ruh işte benim ruhum dediğim...
Ben döndüm. Kendime. Döndüğüme sevindim.

Fon Müziği: See You When You Get Here - Lisa Mitchell